Over afscheid nemen voorafgaand aan ons vertrek

Het is een week voor ons vertrek en ik zit samen met de kinderen in bad. Heerlijk. En wellicht de laatste keer badderen voor we op reis gaan. 

Deze weken staan in het teken van allerlei ‘laatste keren’.  

Nog een keer 'lekker alleen-zijn met mijn lief’, want ook dat is komend jaar ogenschijnlijk onmogelijk. We wandelen langs de rivier, met het prachtige uitzicht op de stad waar ik zo van houd. Die gezellige stad waar ik gewoon weet wat waar is, waar ik me al meer dan de helft van mij leven zo vertrouwd voel.

 Laatste wandeling langs de rivier

Laatste wandeling langs de rivier

De laatste zangrepetities, borrels en koffie met vrienden en familie. Afscheid nemen bij de kinderopvang en dan de allerlaatste keer samen spelen met lievelingsvriendjes. Dat laatste raakt me het meest.

Dat vond (en vind ik nog steeds) een van de moeilijkste aspecten van de beslissing om samen te gaan reizen: onze kinderen ‘wegplukken’ bij hun vriendjes. Dat we ze uit hun bekende speel-biotoop halen, weg bij hechte vriendschappen met lieve kinderen waar ze hele dagen fantastisch mee kunnen spelen.

Leuk om te zien dat het afscheid nemen gepaard gaat met heel veel zelfgemaakte tekeningen, bloemetjes uit de tuin en andere kleine rituelen.

 Afscheid van vriendjes

Afscheid van vriendjes

De enige die er een traan om laat ben ikzelf. En mooi om de flexibiliteit van de kinderen hierin te zien. Ik voel ook het vertrouwen dat deze vriendschappen zo sterk en vanzelfsprekend zijn, dat ze na een jaar zonder fysieke nabijheid gewoon weer verder gaan waar ze gebleven waren.

De laatste dagen voor vertrek zijn er meer 'laatste keren’: voor het laatst onze was- en afwasmachine gebruiken, voor het laatst in ons ruime bed en bad liggen en nog een laatste keer onder die heerlijke regendouche.

Maar wellicht is het afscheid van comfort en dierbaren gewoon een luxeprobleem, want we gaan met z’n vieren natuurlijk iets heel gaafs doen.

~ Pieternel

Comment