We zijn vertrokken! Vorige week zondag stuurden we Betty voor een jaar onze straat uit en zwaaiden buren ons na. Terwijl we de stad uitreden, voelde ik ineens de vrijheid en ruimte van een jaar zonder onnodige moetens. Alsof alle drukke denk- en regeldingen van de afgelopen weken en maanden ineens wegvielen en het heel duidelijk voelbaar werd waarvoor we alle investeringen hebben gemaakt.

Bewust gekozen, stopten we voor een aantal dagen dicht bij huis om gedag te kunnen zeggen tegen vrienden en familie. En dat was fijn. De situatie maakte dat het samenzijn steeds en snel een waardevolle laag raakte waardoor ik kon voelen hoe dierbaar iedereen voor mij is. In het dagelijkse leven bereik ik dat gevoel niet zo snel, laat staan dat het wordt uitgesproken. Nu wel.

De ouders van Pieternel was onze tweede standplaats, waar we voor het huis in Betty sliepen. Tijd voor lekker eten en opnieuw dierbare momenten met een lach en traan. Tevens ook even tijd voor – hoe kan het ook anders – wat praktische zaken. Zo hielp de wegenwacht met het herstellen van de verlichting van de fietsendrager en lieten we Betty voor de verzekering nog snel even taxeren.

 
IMG_0191.jpg

Meer en meer bestendigde in ons het gevoel dat we echt waren vertrokken. Het dagelijkse leven van koken, afwassen, boodschappen doen, voorlezen en luiers verschonen ging natuurlijk door, maar nu in de bus en telkens op een andere plek. Allemaal merkten we het zoeken naar een nieuw ritme. Even uit balans met tegelijkertijd een constante heldere focus en verlangen: samen een jaar op reis.

Kasteeltuin

IMG_0265.jpg

Een echt Limburgs kasteel was de volgende stop. Betty parkeerden we in de tuin vlak bij de binnen-poort naar de cour.  De ruime afgesloten en groene tuin gaf een prettig omsloten gevoel van veiligheid waarin we onze eerste paar dagen en het vertrek konden laten bezinken. De gastvrije vrienden maakten dat de drie dagen daar voor ons ontspannen en inspirerend waren. Een kunstenaarsfamilie die me de moed liet zien om helemaal te blijven vertrouwen op eigen kracht en inspiratie. En dat onvermoeibaar in de wereld te blijven zetten. Het raakte mij in mijn verlangen naar het verder ontdekken van mijn creativiteit. Iets wat ik in dit jaar ook meer vorm wil laten krijgen.

Afgelopen dinsdag zwaaiden ze ons uit en reden we de poort uit richting België. Nu dus echt Nederland uit. Een bijzonder moment. Vooral omdat dit onze laatste stop is bij vrienden en we nu beiden voelen dat het best spannend is om zonder plan, zonder veel zekerheid, het ècht te gaan doen. 

In de komende dagen gaan we verder zuidwaarts. Waarheen weten we nog niet 😀.

~ Robert

3 Comments