Nog 10 dagen en dan zijn we vertrokken. Ik merk dat het spannend voelt nu het zo dichtbij komt. Het gaat er straks écht van komen (ik knijp ff in mijn arm want het voelt nog steeds onwerkelijk). Terwijl we tegelijkertijd nog ontzettend druk zijn met veel kleine en grote regeldingen.

Eergisteren heb ik mijn werk afgerond en de laatste zaken voor de overdracht geregeld. Het voelt vreemd mensen gedag te zeggen; ‘tot volgend jaar!’. Het klinkt zo raar.

Ook in en aan de bus zijn er nog een flink aantal laatste zaken te doen. Met de fietsendrager en de nieuwe, grotere, watertank blijkt er teveel gewicht aan de achterkant te liggen. De bus ging ineens veel te licht sturen en had dus minder grip op de weg. Daarom heb ik de dakkoffer met zonnepaneel naar voren moeten verplaatsen. Ook het achterlicht werkt nog niet en binnenin liepen de kledinglades nog ongemakkelijk klem in hun rails, vroegen enkele kopjes en glazen om een breukvrije speciale plek in de kast en bleek de dieselkachel er de geest aan te hebben gegeven.

Tegenslagen en vertrouwen

Maar niet alleen de dieselkachel. Ook onze gewone auto hield er, evenals de wasmachine, afgelopen week mee op. Wat tegelijkertijd niet ophield waren de aanslagen van de belastingdienst. Alles bij elkaar vroeg dit niet alleen om veel regelwerk, maar ook om een flinke financiële bijdrage om het weer op de rit te krijgen. Zo af en toe begonnen we – vooral ’s nachts – even te twijfelen aan de haalbaarheid van onze plannen.

Tegelijkertijd merk ik dat het er zo over gaat om te blijven voelen en volgen wat klopt. En dat wat we gaan doen klopt! Blijven vertrouwen, niet mee laten slepen door gedachten van falen die naar boven komen als het even niet zo voorspoedig gaat, en kleine stappen vooruit blijven zetten. Met een glimlach op!

Maar hier doen we het voor

Want als ik dan vandaag bij de Correspondent het artikel Waarom onze kinderen steeds minder spelen (en wij met een burn-out thuis zitten)” van Rutger Bregman lees krijg ik een diep gevoel van Jaaa! in mij. Daar doen we het voor. En ik heb er zóveel zin in! Tijd en ruimte voor ontspanning, spel, creativiteit en samenzijn. Zaken waar het leven eigenlijk écht over gaat. Maar wat we in ons dagelijkse leven zo ontzettend makkelijk vergeten. Omdat wij en iedereen om ons heen maar doorgaan, zonder even stil te staan om andere, leukere, mooiere, beter passende, levens-bestendigere, keuzes te maken.

Naast alle regeldingen vraagt ook ons samenzijn onderhoud en aandacht. Constant praktisch bezig zijn maakt ook niet gelukkig; vaak gaan de eerste gesprekken als we wakker worden over wat we ‘vooral niet moeten vergeten’. Daarom gaan we vanavond maar even met z’n tweeën naar de sauna voor de gewenste rust en verbinding.

Opladen voor de laatste inpak- en regelweek!

~ Robert

Comment