Het voelt ineens spannend. Alsof ik op een hoge duikplank sta. Nu we de grens over zijn gegaan en bij de laatste bekende standplaats op het terrein van vrienden staan, realiseren we het we allebei ineens maar al te goed: nu volgt de sprong in het onbekende.

We praatten hier al vaak over, maar nu kunnen we pas ‘realtime’ voelen dat zo’n lange periode op onbekend terrein wat angst oproept. Fijn om dit gevoel met elkaar te kunnen delen.

Vrijheid, verantwoordelijkheid en veiligheid

We hebben veel voorbereid, maar niet de route. Die hebben we bewust opengelaten.

En nu merken we, dat het toch eigenlijk best spannend is om niet te weten of we morgen, overmorgen en volgende week een fijne plek zullen vinden om te kunnen staan. Het verantwoordelijkheidsgevoel als ouders speelt daarin de doorslaggevende rol. We gaan zoveel mogelijk ‘vrij’ staan, liefst niet op campings. Zou dat wel ‘safe’ genoeg zijn? We voelen ons verantwoordelijk voor de veiligheid van ons gezin. En zo’n camping geeft stiekem toch de illusie veiliger te zijn dan de vrije natuur of een camper-parkeerplaats.

Al pratende merken we dat we - naast deze oprisping van angst - juist ook genieten van het feit dat we echt niet weten hoe morgen eruit zal zien. Dit is juist ook waar we het voor doen: openheid en avontuur!!

Leap, and the net will appear.

De volgende ochtend lees ik in The artist's way de zeer toepasselijke tekst ‘Leap, and the net will appear.’ De schrijfster vervolgt met nog meer toepasselijks: ‘It is my experience that when we move out on faith into the fact of creation, the universe is able to advance. It is a little like opening the gate at the top of a field irrigation system. Once we remove the blocks, the flow comes in.’

‘My blocks’ gaan bijna altijd weg zodra ik ze uitspreek. Ook na dit verwoorden en delen van mijn angst kon ik vervolgens de nachtrust vol frisse zin in onbekend avontuur starten.

Inmiddels zijn we drie weken onderweg en is er geen spoor van voorbehoud meer in mij (of ons) als het gaat over het aangaan van het onbekende avontuur. Grappig hoe ver weg dit inmiddels lijkt en hoe vol vertrouwen ik me weer voel als het gaat over het verwezenlijken van deze droomreis. We belanden steeds op fijne, groene plekken en staan nu al een paar dagen in een idyllische Belgische boomgaard.

~ Pieternel

 

 

 

4 Comments