We hadden net met elkaar besloten om naar het strand te rijden, toen ik de kaart van de lange afstands-wandelroute Rota Vincente zag. ‘O, ja! Daar wil ik nog heel graag een etappe van lopen.’ In de buurt was een rondwandeling van een dagdeel. Handig om weer bij de bus uit te komen. Ik stelde voor om daar naar toe te gaan en iedereen vond het goed.

Troviscais, waar de route startte, bleek een gehucht. ‘Weet je zeker dat je daar een dag met de kinderen wilt zijn?’, vroeg ik aan Pieternel. ‘Ja hoor, dat lijkt me juist wel leuk om daar rond te kijken,’ zei ze stellig en dus koersten we aan op de paar huizen op de kaart. Bij aankomst, wat later die middag, vonden we een parkeerplek naast een kroegje, een picknickbank en een klein gebouwtje met brievenbussen: de centrale plek, zo bleek. 

33687284_383361858812414_9115889470955061248_n.jpg

Nijmegen, Ecuador, Andes, Troviscais

Wat mooi en onverwacht: Kort na aankomst zaten we in een plezierig, diepgaand en (h)eerlijk gesprek met Irene. Ze kwam langslopen, woonde sinds kort met haar Peruaanse man en dochters in het dorpje maar kwam oorspronkelijk uit Nijmegen(!). Vijftien jaar geleden vertrok ze  naar Ecuador, vond er haar lief, zette tijdens een aardbeving in Lima hun tweeling op de wereld en woonde een tijd lang hoog in de Andes. Nu was ze op weg naar hun huis in aanbouw, maar schoof even aan bij onze picknicktafel.

33577291_383361822145751_4072951468578045952_n.jpg

Naast Nijmegen en – je verzint het niet – gemeenschappelijk vrienden hadden we veel clicks op allerlei gebieden van ons leven. Ze vertelt over de sjamanen waarmee ze een aantal jaar in de Andes was opgetrokken, haar groei als mens en de praktijk die ze nu in het dorpje was gestart. Het was zo’n gesprek waarbij we binnen een paar tellen op een vervullend essentieel niveau waren beland, zonder chit-chat, schroom of aftasten. Ze nodigde ons uit voor een lunchmaaltijd de volgende dag, zodat we verder konden praten.

Na ons avondeten maakten we met z’n vieren een wandeling door het gehucht. Twintig huizen, twee cafés en één - nadat vorig jaar de enige leerling was blijven zitten - verlaten schooltje. Er ging een zachte rust uit van de plek en het uitzicht was vervullend. Ik had een brok in mijn keel. Wat het exact veroorzaakte weet ik niet, maar het voelde dat het de bedoeling was nu op deze plek te zijn. Net als tijdens de wandeling de volgende dag voelde ik een diepe rust en ontroering.

IMG_5360.jpg

’s Avonds vierden we in het kroegje naast de bus onze achtste trouwdag. Tussen de oude mannetjes met gemiddeld drie tanden en nippend van een te sterk en naar niets smakend lokaal drankje van de aardbeienboom, deelden we met elkaar onze verwondering over de dag en deze bijzondere plek. Dat het leven als verrassing ineens zó dichtbij kwam, dat hadden we niet verwacht die ochtend.

33647229_383361845479082_121357041137614848_n.jpg

Zou ik hier kunnen wonen?

De rondwandeling de volgende morgen maakte mij blij en stil. Wat een mooi gebied! Rust, afwisselende natuur, heuvelachtig, stevige oude bomen en een ongerepte rivier meanderend door een groen dal. ‘Zou ik hier kunnen wonen?’, vroeg ik me onwillekeurig af.

IMG_5347.jpg

Rond lunchtijd was ik bij het huis van Irene, waar zij met Pieternel en de kinderen net aan kwam rijden. Simon en Sofie tekenden en gleden wat later gierend van de lach op dikke kussens van de trap, wij spraken over reizen, leven in andere landen, natuurrituelen en nog veel meer. Na de lunch haalden we gezamenlijk haar dochters op van de unieke, creatieve en vrije school van de Tamera-gemeenschap, een uur verderop in de heuvels.

Weer terug bezochten we hun nieuwe land en huis, dat bijna klaar was om in te trekken. Wat prachtig en vrij! Besloten gelegen, in een klein dal, met kurkeiken, druiven en uitzicht, in de verte, op de Atlantische Oceaan.

De volgende ochtend namen we afscheid van Irene, haar lief en Troviscais. En ondanks dat we nu al weer elders zijn, borrelt de indruk van deze plek en bijzondere anderhalve dag nog verder in mij. Wat is het? Wat wil ik ermee?

De tijd zal het uitwijzen…

~ Robert

2 Comments